امام حسین(ع) بدن غرقه به خون علی اصغر(ع) را به خیمه برگرداند و بار

 دیگر به مبارزه پرداخت. آن حضرت، زخم های فراوانی را در میدان مبارزه

 متحمل شد، تا آن که بر اثر کثرت جراحت به زمین افتاد . در آن حال نیز

 دشمنان رهایش نکرده و با ابزارهای گوناگون، از جمله تیر، نیزه، شمشیر و

 سنگ بر بدنش ضرباتی وارد آوردند.

سرانجام، آن حضرت، تاب و توان از کف داد و بر خاک گرم کربلا بر زمین افتاد و

 آماده مهمانی خدا گردید.

شمربن ذی الجوشن، با قساوت تمام به سوی بدن خونین آن حضرت رفت،

در حالی که رمقی در بدن شریفش بود، سر مبارکش را از قفا جدا کرد و سر

 بریده را به خولی اصبحی تحویل داد تا به نزد عمر بن سعد منتقل کند.

عرض تسلیت

+++++++++++++++

هیهات من الذله

سفارش‏هایی به گناه‏کاران

روزی شخصی خدمت امام حسین علیه‏السلام آمد و عرض کرد: ای پسر رسول خدا، من فرد گناه‏کاری هستم و توانایی دست برداشتن از گناه را ندارم. با این حال از شما درخواست دارم که مرا موعظه کنید. امام حسین علیه‏السلام فرمودند: «ای مرد، هرچه می‏خواهی بکن اما قبل از انجام‏دادن گناه چند چیز را رعایت کن: اول این‏که از رزق و روزی خداوند نخور، آن گاه هرکاری می‏خواهی انجام بده؛ دوم آن‏که از ملک خدا بیرون برو بعد هرچه دوست داری گناه کن؛ سوم آن که در جایی برو که خداوند تو را نبیند؛ چهارم، هرگاه ملک الموت خواست روح از بدنت جدا کند و جانت را بگیرد او را از خود دور کن؛ پنجم این که وقتی مالک دوزخ تو را به سوی آتش می‏برد اگر می‏توانی از کار او جلوگیری کن و وارد آتش جهنم نشو. در آن صورت هرچه می‏خواهی گناه کن».

دو نشانه شریف‏ترین انسان

برخلاف سایر جهان‏ بینی‏ ها ملاک سنجش کمالات آدمی در اسلام،

 فضیلت‏های اخلاقی و ارزش‏های متعالی انسانی است. اموری چون

 برخورداری از مال و منال و داشتن قدرت اجتماعی و موقعیتِ شغلیِ بهتر و

 جز آن معیار کمال و میزان تشخیص ارزش واقعی انسان محسوب نمی‏شود.

 وقتی از امام حسین علیه ‏السلام سؤال می‏کنند «شریف‏ترین مردم

 کیست؟»، آن‏حضرت می‏فرمایند: «کسی که پیش از آن‏که او را پند دهند

 از پیشامدها پند گیرد و قبل از آن‏که دیگران او را نسبت به امور آگاه سازند، در

 نتیجه تیزهوشی و خودسازی خود بیدار شود و به امور اطلاع پیدا کند».